دراین بخش شنونده تلاوت سوره طارق و اعلی و غاشیه و فجر و بلد؛ آیات 1 الی 12 با صدای عبدالعظیم زاهر خواهید بود.

به نام خداوند بخشنده مهربان

سوگند به آسمان و کوبنده شب! (1)

و تو نمى‏دانى کوبنده شب چیست! (2)

همان ستاره درخشان و شکافنده تاریکیهاست! (3)

(به این آیت بزرگ الهى سوگند) که هر کس مراقب و محافظى دارد! (4)

انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است! (5)

از یک آب جهنده آفریده شده است، (6)

آبى که از میان پشت و سینه‏ها خارج مى‏شود! (7)

مسلما او ( خدائى که انسان را از چنین چیز پستى آفرید) مى‏تواند او را بازگرداند! (8)

در آن روز که اسرار نهان (انسان) آشکار میشود، (9)

و براى او هیچ نیرو و یاورى نیست! (10)

سوگند به آسمان پرباران، (11)

و سوگند به زمین پرشکاف (که گیاهان از آن سر برمى‏آورند)، (12)

که این (قرآن) سخنى است که حق را از باطل جدا مى‏کند، (13)

و هرگز شوخى نیست! (14)

آنها پیوسته حیله مى‏کنند، (15)

و من هم در برابر آنها چاره مى‏کنم! (16)

حال که چنین است کافران را (فقط) اندکى مهلت ده (تا سزاى اعمالشان را ببینند)! (17)



به نام خداوند بخشنده مهربان

منزه شمار نام پروردگار بلندمرتبه‏ات را! (1)

همان خداوندى که آفرید و منظم کرد، (2)

و همان که اندازه‏گیرى کرد و هدایت نمود، (3)

و آن کس را که چراگاه را به وجود آورد، (4)

سپس آن را خشک و تیره قرار داد! (5)

ما بزودى (قرآن را) بر تو مى‏خوانیم و هرگز فراموش نخواهى کرد، (6)

مگر آنچه را خدا بخواهد، که او آشکار و نهان را مى‏داند! (7)

و ما تو را براى انجام هر کار خیر آماده مى‏کنیم! (8)

پس تذکر ده اگر تذکر مفید باشد! (9)

و بزودى کسى که از خدا مى‏ترسد متذکر مى‏شود. (10)

اما بدبخت‏ترین افراد از آن دورى مى‏گزیند، (11)

همان کسى که در آتش بزرگ وارد مى‏شود، (12)

سپس در آن آتش نه مى‏میرد و نه زنده مى‏شود! (13)

به یقین کسى که پاکى جست (و خود را تزکیه کرد)، رستگار شد. (14)

و (آن که) نام پروردگارش را یاد کرد سپس نماز خواند! (15)

ولى شما زندگى دنیا را مقدم مى‏دارید، (16)

در حالى که آخرت بهتر و پایدارتر است! (17)

این دستورها در کتب آسمانى پیشین (نیز) آمده است، (18)

در کتب ابراهیم و موسى. (19)



به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیا داستان غاشیه ( روز قیامت که حوادث وحشتناکش همه را مى‏پوشاند) به تو رسیده است؟! (1)

چهره‏هایى در آن روز خاشع و ذلت‏بارند، (2)

آنها که پیوسته عمل کرده و خسته شده‏اند (و نتیجه‏اى عایدشان نشده است)، (3)

و در آتش سوزان وارد مى‏گردند; (4)

از چشمه‏اى بسیار داغ به آنان مى‏نوشانند; (5)

غذائى جز از ضریع ( خار خشک تلخ و بدبو) ندارند; (6)

غذایى که نه آنها را فربه مى‏کند و نه از گرسنگى مى‏رهاند! (7)

چهره‏هایى در آن روز شاداب و باطراوتند، (8)

و از سعى و تلاش خود خشنودند، (9)

در بهشتى عالى جاى دارند، (10)

که در آن هیچ سخن لغو و بیهوده‏اى نمى‏شنوند! (11)

در آن چشمه‏اى جارى است، (12)

در آن تختهاى زیباى بلندى است، (13)

و قدحهایى (که در کنار این چشمه) نهاده، (14)

و بالشها و پشتیهاى صف‏داده شده، (15)

و فرشهاى فاخر گسترده! (16)

آیا آنان به شتر نمى‏نگرند که چگونه آفریده شده است؟! (17)

و به آسمان نگاه نمى‏کنند که چگونه برافراشته شده؟! (18)

و به کوه‏ها که چگونه در جاى خود نصب گردیده! (19)

و به زمین که چگونه گسترده و هموار گشته است؟! (20)

پس تذکر ده که تو فقط تذکر دهنده‏اى! (21)

تو سلطه‏گر بر آنان نیستى که (بر ایمان) مجبورشان کنى، (22)

مگر کسى که پشت کند و کافر شود، (23)

که خداوند او را به عذاب بزرگ مجازات مى‏کند! (24)

به یقین بازگشت (همه) آنان به سوى ماست، (25)

و مسلما حسابشان (نیز) با ماست! (26)



به نام خداوند بخشنده مهربان

به سپیده دم سوگند، (1)

و به شبهاى دهگانه، (2)

و به زوج و فرد، (3)

و به شب، هنگامى که (به سوى روشنایى روز) حرکت مى‏کند سوگند (که پروردگارت در کمین ظالمان است)! (4)

آیا در آنچه گفته شد، سوگند مهمى براى صاحبان خرد نیست؟! (5)

آیا ندیدى پروردگارت با قوم «عاد» چه کرد؟! (6)

و با آن شهر «ارم‏» باعظمت، (7)

همان شهرى که مانندش در شهرها آفریده نشده بود! (8)

و قوم «ثمود» که صخره‏هاى عظیم را از (کنار) دره مى‏بریدند (و از آن خانه و کاخ مى‏ساختند)! (9)

و فرعونى که قدرتمند و شکنجه‏گر بود، (10)

همان اقوامى که در شهرها طغیان کردند، (11)

و فساد فراوان در آنها به بار آوردند; (12)

به همین سبب خداوند تازیانه عذاب را بر آنان فرو ریخت! (13)

به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است! (14)

اما انسان هنگامى که پروردگارش او را براى آزمایش، اکرام مى‏کند و نعمت مى‏بخشد (مغرور مى‏شود و) مى‏گوید: «پروردگارم مرا گرامى داشته است!» (15)

و اما هنگامى که براى امتحان، روزیش را بر او تنگ مى‏گیرد (مایوس مى‏شود و) مى‏گوید: س‏خ‏للّهپروردگارم مرا خوار کرده است!» (16)

چنان نیست که شما مى‏پندارید; شما یتیمان را گرامى نمى‏دارید، (17)

و یکدیگر را بر اطعام مستمندان تشویق نمى‏کنید، (18)

و میراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع کرده مى‏خورید، (19)

و مال و ثروت را بسیار دوست دارید (و بخاطر آن گناهان زیادى مرتکب مى‏شوید)! (20)

چنان نیست که آنها مى‏پندارند! در آن هنگام که زمین سخت در هم کوبیده شود، (21)

و فرمان پروردگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند، (22)

و در آن روز جهنم را حاضر مى‏کنند; (آرى) در آن روز انسان متذکر مى‏شود; اما این تذکر چه سودى براى او دارد؟! (23)

مى‏گوید: «اى کاش براى (این) زندگیم چیزى از پیش فرستاده بودم!» (24)

در آن روز هیچ کس همانند او ( خدا) عذاب نمى‏کند، (25)

و هیچ کس همچون او کسى را به بند نمى‏کشد! (26)

تو اى روح آرام‏یافته! (27)

به سوى پروردگارت بازگرد در حالى که هم تو از او خشنودى و هم او از تو خشنود است، (28)

پس در سلک بندگانم درآى، (29)

و در بهشتم وارد شو! (30)



به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

قسم به این شهر مقدس ( مکه)، (1)

شهرى که تو در آن ساکنى، (2)

و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح)، (3)

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگى او پر از رنجهاست)! (4)

آیا او گمان مى‏کند که هیچ کس نمى‏تواند بر او دست یابد؟! (5)

مى‏گوید: «مال زیادى را (در کارهاى خیر) نابود کرده‏ام!» (6)

آیا (انسان) گمان مى‏کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیرى انجام نداده) است؟! (7)

آیا براى او دو چشم قرار ندادیم، (8)

و یک زبان و دو لب؟! (9)

و او را به راه خیر و شر هدایت کردیم! (10)

ولى او از آن گردنه مهم نگذشت! (11)

و تو نمى‏دانى آن گردنه چیست! (12)