در این برنامه همراه با شما پای صحبت های آیت الله ناصری می نشینیم.

آن زمان که فیاضیت الهى، به ایجاد موجودات تعلق گرفت و کاروان مخلوقات، راه فیض پذیرى، در پیش گرفت و به راه افتاد، گناه بندگان، در جود و بخشندگى خداى مهربان کمتر دخالتى نداشت، تا سد راه فیض مقدس الهى گردد و از نعمت وجود محروم بماند، معصیت و نافرمانى کردن، نقصى است که از بنده مایه گرفته و اثر سوء آن، به خود او برمى گردد، اما این ابر تیره که در آسمان زندگى بندگان، پیدا مى شود، از تابش و فروغ آفتاب تجلى فیض حق نمى کاهد. گناه، حرمان از مقام قرب است، ولى با فیض خداوندى ارتباطى ندارد.
بنده اگر مطیع و فرمانبر باشد، خود سودى برد و اگر متمرد و نافرمان باشد، زیانى است که خود کسب نموده که در همین جا نیز، امداد الهى او را در بر گرفته با نوید توبه و بازگشت، مى توان این خلاء را پر نموده و به آغوش رحمت واسعه ى خداوندى باز گردد.
این انسان بیچاره، نیازمند است که اگر به کسى احسانى کند، یا حاجت او را برآورد، امید به پاداش دارد و دست کم به تعریف، تمجید و سپاس وى، چشم دوخته اما در احسان ربوبى، چنین دیدى راه ندارد. بنده اگر گناهکار بوده و در مسیر خلاف وظیفه اش، گام بردارد باز از فیض الهى و قیومیت ربوبى بى بهره نیست.