ایران صدا: مضراب؛ گپ و گفتی در باب هنر موسیقی است.
در این برنامه بخش دوم گفتگو با علیرضا شفقی نژاد رهبر کروه کر ایران، مهدی امینی مدیر روابط عمومی گروه و عطا نویدی کارشناس حوزه موسیقی درباره کنسرتی که گروه کر فیلارمونیک ایران به تازگی در تالار وحدت اجرا کرده اند تقدیمتان می کنیم. همچنین می توانید در صوت ضمیمه شنونده یک قطعه اجرا شده از این گروه باشید.

محمد سریر گفته است که استفاده از نام محمد نوری برای اجرای کنسرت و جذب مخاطب بیشتر یک کار غیر اخلاقی است.
چند وقت پیش محمد سریر، رئیس خانه موسیقی در اظهارنظری عجیب در مورد یک گروه خصوصی موسیقی آنها را متهم به سوءاستفاده از نام محمد نوری کرده است که این اظهارات او جوابیه گروه کر فیلارمونیک ایران را درپی داشت.

متن کامل این بیانیه به این شرح است:

نام از کام اغیار جستن، قبیح است!
برای گروه کُر فیلارمونیک ایران، انتقاد، حرمت دارد، مقدس است، راهگشاست. سازنده و غیر سازنده هم ندارد! امّا فنی و غیر فنی، اخلاقی و غیر اخلاقی، چرا.

بنای کار این گروه بزرگ و بالنده، از آغاز بر مجیزگویی یا پرخاشگری با منتقد نبوده، حتی بر لفاظی یا نزاع رسانه ای. که؛ اذهان این جمع در این وانفسای هنر و موسیقی، فضای تنفس می خواهد و شکوفایی و این توش اندک را اگر صرف بیانیه نگاری های مرسوم نماید، بی شک از طریق معهود، دور خواهد شد. اما درست در هنگامه ای که کام جوانان نام جوی گروه کر فیلارمونیک ایران، به رهبری شفقی نژاد، از اجرایی به قدر بضاعت، کم نقص، شِکرین بود، پنداری عده ای که بالا و پستی بادی موسیقی و هنر نامشان را آنچنان که باید، قدر ندانسته و تو گویی در آستانه دیده نشدن های از سر بد عهدی ایام اند، با نقدی تا حد نهایت غیر فنی و مغرضانه، در جستجوی نام برآمدند. روز 15 تیر جناب آقای سریر در مصاحبه با چند سایت خبری از جمله (( موسیقی هنری ایران )) در نقد گروه بیان داشتند و متعرض مفاهیمی شدند، که اسباب نقض عهد پیشین (عدم پاسخگویی به انتقادات) را فراهم ساخت. تن مهجور و نازک گروه، پیش از این هم به تیغ این قسم انتقادات حضرت ایشان مجروح بود. اما این بار قلب ها نیز چنین شد.

ذیلاً در پاسخ فرمایشات ایشان، در مصاحبه مذکور، چند نکته گفتنی است:
یک : جناب سریر در مصاحبه فوق فرموده اند: «استفاده از نام هنرمند صاحب نامی چون محمد نوری برای اجرای کنسرت و جذب مخاطب بیشتر، یک کار غیر اخلاقی است و به هیچ عنوان برازنده نام هنر و هنرمند نیست...»
صادقانه می گوییم که؛ با ایشان هم آواییم. اما راستی اگر رخوت ایام بر کسی گرد فراموشی افکند و چشمه خلاقیتش را خشکاند و به ناباروری دچار آمد، چاره در سد بستن بر چشمه ای دیگر است؟! جناب سریر، ما را به خیر شما امید نیست ... . گویی برای حضور در عرصه رسانه، و باز، دیده شدن این روزها طریق پیشین که خلق و زایش هنری بود، وانهادید و با چنگ انداختن بر رخ رنگ باخته این گروه، ساز تازه کوک کرده اید. و دیده می شوید.

ما بقدر بضاعتمان کامیابیم. کام ما شیرین است و به این دستاویزها تلخ نمی شود اما امیدواریم که کام شما با چنین حربه ای و با دست انداختن به آن چه مصداق ندارد، کمی شیرین شود.

و شاید نامتان باز بر سر زبان ها افتد که؛ «فلانی در جایگاه وکیل استاد نوری به سارقان نام استاد تاخت و تار و مارشان کرد!»

و یا شاید بگویند؛ «دیدی فلانی از این جوانان خام و ناپخته به استاد، اقرب است!» باشد. قربت در جوار استاد نوری هر چند افتخار است، اما برای شما. ما را افتخار تلمیذ او بودن بس.

اما راستی، شما از این نبرد با ما – در آستانه صعود و تعالی – و از این تقرّب نمایی ها، نام نمی جویید؟ گرد فراموشی شدگی از تن نمی زدایید؟ حسرت آلبوم چند ساله تان با استاد را که بارها در جراید وعده کردید، جبران نمی کنید؟ آیا این ها شایسته نام هنر و هنرمند است؟

دوم: استاد سریر ارجمند، متعرض سابقه گروه و رهبر آن شده اند که: «گروهی به نام استاد نوری تشکیل شده و فعالیت می کند و آن گونه که من اطلاع دارم و جناب استاد هم فرموده اند (واقعاً فرموده اند؟!) در کلاسی که ایشان تدریس می کرده اند گروهی از شاگردان بودند که صداسازی و سلفژ با ایشان کار می کردند و برای اینکه تبحری در کار خود پیدا کنند گروه همخوانی شکل گرفت و یکی از شاگردان ایشان که بعدها به عنوان دستیار با محمد نوری همکاری می کرد در این گروه فعال بود و ...

جهت اطلاع یادآوری می شود که: اولاً : جناب آقای علیرضا شقفی نژاد رهبر گروه کُر فیلارمونیک ایران، هر چند به اتّصاف به صفت شاگردی استاد نوری مفتخر بوده و خود را معناً از زمره شاگردان ایشان می داند، اما آغاز آشنایی این دو استاد بزرگوار نه در مکتب و از سر تلمّذ، که در کار و همراهی بوده و جناب شفقی نژاد مدت مدیدی از سال های آغازین دهه 80 رهبر ارکستر، آهنگ ساز و نوازنده پیانو در تمامی کنسرت های حضرتش بوده اند.

ثانیاً : گروه کُر فیلارمونیک ایران گروهی مستقل بوده و نه در آغاز و نه اکنون، صرفاً مجری برنامه های استاد نوری نیست. این گروه با نام «هم آواز » در سال 1379 به همّت آقای شفقی نژاد، با اجتماع گروهی از دوستان و شاگردان ایشان که عمدتاً دانشجویان و دانش آموختگان دانشکده موسیقی بودند شکل گرفت و پس از اجرای چندین برنامه و تنها پس از آغاز همکاری ایشان با استاد نوری و چند اجرا در برخی کنسرت های استاد، و اضافه شدن تعدادی دیگر از شاگردان هر دو بزرگوار – که جمع اعضا را افزون بر صد نفر نمود – به پیشنهاد استاد نوری به «گروه کر نوری» تغییر نام داد و این نام و فخر و مباهات بدان تا سال پیش تداوم داشت. اما در همین ایام هم گروه به فعالیت های مستقل از استاد مشتغل بود که شاید بتوان به معروف ترین آن ها که اجرای رکوئیم موتسارت و رکوئیم فوره بهمراه ارکستر زهی بوده، اشاره کرد.

در چند سال اخیر، گروه مصمم شد، تا با عنایت به توانائیها و البته ضعف های خود، از بهره جویی از نام استاد دوری کرده، تا مگر ناکامی ها دامنگیر استاد نباشد اگر کامیابی بود – که بود – در سایه نام جناب نوری دیده شدن جوانان گروه را ناممکن نکند. لذا با استأذان از استاد به نام کنونی، تغییر نام داد. باشد که گروه، همچنان و تا همیشه از نامیده شدن به نام استاد، به خود می بالد و اعضای آن معناً و ماداً خود را شاگرد حضرتش می دانند.
ثالثاً : آقای سریر بزرگوار! در ایام ابتلای استاد نوری، گروه جمعاً یا منفرداً با تلفن یا حضوری، جویای احوال استاد بوده و عجباً که در هیچ یک از این ملاقات ها زیارت جنابعالی میسّر نشد و حال چگونه است که ما به بی خبری از حال او متهمیم و شما خود را اقرب از هر کس به استاد می دانید؟

جناب سریر، راستی آیا غرضی در کار این همه تندی و تلخی و هم بافی درباره ما، دخیل است؟

سوم: در مصاحبه مذکور جناب سریر متعرض تبلیغات و درج آگهی کنسرت بزرگ نوری در یک نشریه کثیر الانتشار شده بودند – هر چند که حتی اشاره ای کوچک هم به نام و نشان نشریه موهوم نکرده بودند – در ارتباط با این موضوع گفتنی است:

اولاً : گروه، اساساً هیچ گونه تبلیغات رسانه ای نداشته است. و این از سر فروتنی نبوده! گروه کر فیلارمونیک ایران، گروهی خود گردان است و بضاعت این قبیل کارها را ندارد. که اگر داشت بروشور کنسرت را رنگین می نمود!

نشریه مذکور – اگر موجود باشد – از سر لطف یا بی مهری – هر چه باشد – بی اطلاع گروه به درج چنین خبری اقدام نموده بود، معترفیم که این از کم کاری ما بوده که آناً متذکر این اشتباه نشده ایم، باشد که به کل از وجود چنین نوشته ای هم نامطلع بودیم.

ثانیاً : اینکه عده ای مصدّع شما شده اند تا از صحت و سقم ماجرا و ارتباط آن با استاد نوری در شرایطی که تمام رسانه ها از بستری بودن ایشان خبر داده بودند، مطلع شوند، اسباب ناراحتی ماست! ما را ببخشید!

ثالثاً : عجیب است که در جریان برگزاری کنسرت، حتی یکی از حضار محترم که کم تعداد هم نبودند، جویای این مسأله نشدند و نه در قالب اعتراض و نه در قالب گلایه سخن از سودجویی و بهره برداری ابزاری این گروه از نام بزرگ استاد نوری نگفتند. شاید پیش از آن؛با تماس با شما، تکلیف ایشان روشن شده بود! شاید!!

در پایان هر چند هجمه تلخ و تند جناب سریر بیش از اینها پاسخ می طلبید اما به ایشان «سلام» می- گوییم و آرزو داریم آن چه فرموده اند آگهی و آدرس نادرست دوستان ایشان بوده، اگر نه غرضی در کار نیست!
اما راستی برهوت هنر این روزهای سرزمین ما چرا این چنین با هر رویشی تلخی می کند؟!

و کلام آخر اینکه؛
جناب سریر! دوستتان داریم و با همه ی بی مهری هایتان به شما سلامی دوباره می گوییم و این جنگ را از آن جا که دون شأن هنر و هنرمند می دانیم از جانب خود، پایان یافته تلقی می کنیم حتی اگر تیغ کلام شما در پاسخ ما تند تر و زهرآگین تر هم شود.

ابتلای استاد نوری در ایام اخیر نشانه ای است بر «آدمی و دمی و آنی و ...» ما دوست تر داریم که دایره دوستی مان گسترده تر شود و نه دشمنانمان و خاطر استاد را به وکالت ! و نیابت و خیرخواهی! یا نام جویی و هماورد طلبی! مکدّر نمی کنیم.