|
| خواب خوب مینا (یک قصه ما می گوییم یک قصه شما می گویید) |
|
|
ایران صدا: مینا یک دختر خیلی مرتب بود. هر شب ساعت 10 بعد از خوردن شیر و مسواک زدن و شب بخیر گفتن به رختخواب می رفت و مامانش براش قصه می گفت. ولی مینا اون شب خوابش نمی برد...
دوستای مهربونم سلام. این قسمت از برنامه ی "یک قصه ما می گیم یک قصه شما می گین" مخصوص شما گل های نازنین درست شده. شما می تونید بعد از شنیدن داستان ما، داستان های قشنگی رو که بلد هستین به صورت فایل صوتی برای ما بفرستین. کار خیلی راحتیه، فقط کافیه توی صفحه اصلی سایت ایران صدا سمت راست، گزینه ی ثبت نام رو انتخاب کنید و بعد از ثبت نام وقتی دارین برنامه رو گوش می کنید، اون پایین توی قسمت امکانات تعاملی، گزینه ی با برنامه ساز در تماس باشید رو انتخاب کنید. بچه ها منتظر داستان های قشنگتون هستیم.
افسانه که در کتب لغت، مترادف واژه های قصه و اسطوره به کار رفته است از لحاظ ادبی به سرگذشت یا رویدادی خیالی از زندگی انسانها، حیوانات، پرندگان یا موجودات وهمی چون دیو و پری و غول و اژدها اطلاق می شود که با رمز و رازها و گاه مقاصدی اخلاقی، آموزشی توأم است و نگارش آن بیشتر به قصد سرگرمی و تفریح خوانندگان انجام می گیرد.
میان افسانه با اسطوره و قصه تفاوتهایی وجود دارد. اسطوره ها ریشه در خرافات، سحر و جادوگری و افسون کاری دارند و جنبه های سمبولیک آنها باعث می شوند که در حال و هوای رویدادهایشان مافوق انسانها به وجود آیند و نیرویی به آنان داده شود.
اساطیر شامل روایاتی از اعمال فوق العاده انسانها یا موجوداتی آرمانی است که زاده تخیل افراد یا اقوام بوده و خود از حوادث تاریخی و واقعی که در بستر زمان تغییر شکل یافته است نشأت گرفته اند.
فرق میان افسانه با قصه نیز در این است که افسانه قالبی است که کلیه ویژگیهای لفظی قصه را داراست با این تفاوت که عناصر خیالی و امور خارق العاده در آن زیادتر و قوی تر است.
افسانه های ایرانی، بخش عظیمی از فولکور غنی ما را تشکیل می دهد و قرنهاست که زندگی و آداب و رسوم جامعه ما ایرانیان با هزارن افسانه و قصه ممزوج است.
داستان کوتاه گونهای از ادبیات داستانی است که نسبت به رمان یا داستان بلند حجم کمتری دارد و نویسنده در آن برشی از زندگی یا حوادث را مینویسد درحالی که در داستان بلند یا رمان، نویسنده به جنبههای مختلف زندگی یک یا چند شخصیت میپردازد و دستش برای استفاده از کلمات باز است. به همین دلیل ایجاز در داستان کوتاه مهم است و نویسنده نباید به موارد حاشیهای بپردازد.
داستان کوتاه قالبی از نوشتار روایی منثور است که با تعداد جملاتش از سایر قالبهای همانندش متمایز میشود و نیز با نیت نویسنده اش که آیا میخواسته داستانی کوتاه بنویسد یا مثلاً یک رمان کوتاه. این قالب نوشتاری ممکن است بزرگ هم باشد و درکل میتوان گفت که اجماعی در این مورد وجود ندارد.
داستان کوتاه به داستانهایی گفته میشوند که کوتاه تر از داستانهای بلند باشند. تعیین طول قطعی یک داستان کوتاه مساله ساز است. یک تعریف کلاسیک از طول یک داستان کوتاه این است که طول داستان کوتاه به قدری باید باشد که بتوان آن را در یک نشست خواند.
افسانه ی پریان قصه هایی است درباره پریان، دیوها، جن ها، غول ها، اژدها و دیگر موجودات مافوق طبیعی و جادوگرانی که حوادثی شگفت آور و خارق العاده را می آفرینند و در زندگی افراد بشر اغلب از بدجنسی و گاه از مهربانی تغییراتی به وجود می آورند.
افسانه پریان اغلب پایانی خوش دارد و بخشی از ادبیات عامیانه است و از سنت شفاهی قصه گویی ملت ها سینه به سینه به ما رسیده است. بعضی منشاء قصه های پریان را کتاب "هزار و یک شب" دانسته اند.
افسانه ها بطور کلی در زندگی و ادبیات هر قوم و ملتی دارای اهمیت و شایان مطالعه است. جمعی از دانشمندان علم فولکور معتقدند که هند مهد بسیاری از افسانه هایی است که هم اکنون در کشورهای جهان و از جمله ایران وجود دارد. پس از اسلام ترجمه های متعدد و منظمی از افسانه ها توسط ایرانیان از آثار پهلوی به زبان عربی و فارسی دری به عمل آمده و در حفظ بسیاری از این افسانه ها موثر بوده است.
قصه که جمع آن در زبان تازی قصص و اقصیص می باشد بیان وقایعی است غالباً خیالی که در آنها معمولاً تاکید بر حوادث خارق العاده بیشتر از تحول و تکوین آدمها و شخصیتها است.
هدف اصلی در نگارش اغلب قصه های عامیانه سرگرم کردن و مشغول ساختن خواننده و جلب توجه او به کارهای خارق العاده و شگفت انگیز چهره هایی است که نقش آفرین رویدادهای عجیب هستند.
قصه ها را حوادث به وجود می آورند و در واقع رکن اساسی و بنیادی آن را تشکیل می دهند، بی آنکه در گسترش بازسازی آدمهای آن نقشی داشته باشند. عبارت دیگر شخصیتها و قهرمانان در قصه کمتر دگوگونی می یابند و بیشتر دستخوش حوادث و ماجراهای گوناگون واقع می شوند.
شخصیتهای موجود در قصه ها غالباً مظهر آرمانها، خوشیها و ناخوشیهای مردمی هستند که قصه نویس خود به عنوان سخنگوی آن مردم، در خلال رفتار و گفتار آنان، با زبانی ساده و جذاب و سرگرم کننده به شرح آن احساسات و عواطف می پردازد و خصال نیک و فضایل اخلاقی ایشان را بیان می کند.
|