قیمت : 2000 ريال

داستان زندگی حضرت ایوب علیه السلام، نیز از جمله داستانهای شگفت قرآن است و دلیل روشنی بر قدرت روح و عظمت نفس انسانی است و نمایانگر این است که انسان تا چه اندازه می تواند بر شدائد، رنجها، محنت ها و گرفتاری های دنیوی صبور باشد. با آنها دست و پنچه نرم کرد. لحظه ای خود را نبازد و تسلیم سرنوشت و روزمرگی نشود.

آری! حضرت ایوب مردی مشهور بود. از نعمات دنیوی و مادی چیزی کم نداشت، خداوند به او هر آنچه را که نیاز داشت، داده بود. دام های او دشت ها را اسیر خود و زمنیهای او از حساب بیرون بود. انبارهای غله او بی شمار و سرمایه او فراوان بود.

در روایات آمده است که روزی شیطان بر خداوند خُرده گرفت و از ایوب یاد کرد و گفت: ایوب را چه می بینی؟ از طرف خداوند ندا آمد که او بنده ای صالح و سپاسگزار است. شکر نعمتهای ما را به جا می آورد و آنچه را به او گفته ایم، انجام داده است و می دهد. شیطان گفت: چون نعمتهای تو از سر و شانه ایوب سرازیر است، شکر تو را به جا می آورد. اگر آنها را از او بگیری معلوم خواهد شد که شاکر توست. خداوند شیطان را خطاب قرار داد و گفت: برای پیامبر ما ایوب، تفاوتی ندارد که دارای نعمت باشد یا نباشد. از سلامتی برخوردار باشد یا نباشد. فرزندانش دور و برش باشند یا نباشند و .... او همیشه شاکر و بنده مخلص من است.

با این حال خداوند ایوب را به محک آزمایش خود آزمود. آنگونه که ابراهیم را آزمود و اسماعیل را تا مرز ذبح برد. آزمایش خداوند شروع شد. غلامی شتابان و مضطرب به سوی ایوب آمد و گفت: جماعتی از اشرار غلامان تو را کشتند و دامهای تو را به یغما بردند. دیری نپائید که دیگری آمد و گفت: انبارهای غلّه ات را آتش به کام کشید و سومی آمد و گفت: فرزندانت مشغول صرف غذا بودند که ناگهان سقف خانه خراب شد و فرزندانت زیر آوار مردند. ایوب روی ترش نکرد و صبر نمود و سر به سجده گذاشت و گفت: بار خدایا! برهنه به دنیا آمدم و برهنه نیز به سوی تو خداهم آمد. آنچه را داده بودی، گرفتی. خشنودم به آنچه از اراده تو رفته است.

اما این آغاز ماجرا بود. بعد از‌ آن مرضی صعب العلاج بر ایوب استیلا یافت. دوستانش از کنار او دور شدند. تنها سه کس با او ماندند ـ همسرش و دو نفر از یارانش ـ بالاخره کار به جایی رسید که حتی دو نفر از یاران باقیمانده نیز او را رها کردند. مردم شهر بر او سخت گرفتند و مجبورش نمودند که شهر را ترک گوید. با این حال شب و روز زبانش به شکر الهی جاری بود و لحظه ای از یاد خدای سبحان غافل نماند. در این هنگام بود که شیطان خلع سلاح شد و خداوند ایوب را ابتدا به وسیله چشمه ای شفا داد و سپس فرزندانی صالح به او عنایت فرمود و هر آنچه را که از دست داده بود، به او پس داد.